هیچ وقت به فراخور زندگی سایرین در نمیام

To His Coy Mistress

2011-01-11T05:26:00.002+03:30

Thy beauty shall no more be found

Nor, in thy marble vault, shall sound

My Echoing song; then worms shall try

That long-preserved virginity

And your quaint honor turn to dust

And into ashes all my lust

(Andrew Marvell (1621-1678

مرگ

2010-11-05T18:00:00.000+03:30

هنوز سرمای تنش

تو دهنمه

psychoanalysis

2010-08-23T10:36:00.000+04:30

+ آقای دکتر احساس می کنم یه هشت پا تو کلمه... یه دستشم اینجاست ( شقیقشو نشون می ده)

- ببین جانم می تونی مخشو بزنی امشب بریم پارتی؟

Book-worm Lizards

2010-07-27T22:55:00.001+04:30

In the soul or body

a worm can do

whatever he wants

سیرابی یا لاف دوشک

2010-07-18T22:48:00.002+04:30

عقیده ی هر شخص قابل بی احترامیه

Based On A True Story

2010-05-24T23:46:00.004+04:30

در بقالی سر کوچه

مشتری: سلام، از رسول چه خبر؟

مغازه دار: در حالی که داره ماست میزاره تو نایلون با لحن کاملن جدی می گه: هیچی دستشو قطع کردند.

و یه نگاه ترسناک به من میندازه....

تلخ

2010-05-11T12:08:00.005+04:30

گفت امیدی نیست

در حال نوشیدن چای

پزشک به بیمار

نتیجه گیری در اتوبوس

2010-04-20T16:12:00.002+04:30

ایرانی تلفیق مهربانی و بی فرهنگی است.

گریه کردیم

2010-04-17T17:13:00.001+04:30

ما به ک.س ننمون نخندیدم

وقتی که بیرون آمدیم

Iran

2010-03-22T01:53:00.000+04:30

اینجا بین معشوقه و فاحشه فرقی نیست

برای همبستر شدن با هر کدام باید پول بدی

Wink

2010-02-26T15:56:00.003+03:30

ستاره ها

در تلاطم این بی حوصلگی ها

به من چشمک می زنند

Winter

2010-02-06T05:09:00.005+03:30

Fur of foxes to white

Is fading

Not because of fear but coldness

Is coming

No creature in the wood

Is happy

But they would be

If the cold wind

Wouldn't step in

They are looking for food, although

There is not any

A sound comes from deep

Oh, the tail of a ferret

Is shaking

Nightingales try to sing

But the sound

Is buzzing

Aye, living in winter is not easy

But maybe

Because of secret

The whole is bonny

Virginity

2010-02-01T03:20:00.002+03:30

Too Small And Unfaithful To Remain

Real Lover

2010-01-12T04:06:00.000+03:30

آه عشق من

برای آزادیم فقط کافیست

به جای آغوشت لنگ هایت را باز کنی

Iran

2010-01-05T15:07:00.000+03:30

تر و خشک با هم می سوزه

این اصطلاح در هیچ جای دنیا به اندازه ی ایران صادق نیست

Dependency

2009-12-26T22:45:00.000+03:30

پدر: (درحالی که ریش تراش دستشه) ما دیگه برای بچه هامون ریش تراش هم می خریم!

پسر: (در حالی که داره ریش تراش رو می گیره) چطور مگه؟

پدر: (در حالی که لبخند رو لبشه) آخه زمان ما وقتی پسر به سنی می رسید که ریش تراش نیاز داشت، خرجش و خودش می داد.

پ.ن: بر اساس یک داستان واقعی

unable to stay

2009-12-22T12:24:00.003+03:30

دیگرم نیست نای ماندن

پایان نوحه، آغاز خوردن

خواب

2009-12-18T02:16:00.002+03:30

صدای آب روان خواب را گران سازد

ز خوش عنانی عمر است خواب غفلت ما

خرشدگان

2009-12-12T22:28:00.003+03:30

اصحاب ِ کف ِ بازار

پ.ن: The first part refers to religion, the secend part refers to trick and politic

Make up

2009-12-09T04:56:00.002+03:30

آرایش نکن عشق من

لبهای تو به خودی ِ خود قرمز است

...AH

2009-12-03T02:10:00.000+03:30

The girls are too naughty to love anybody

درباره ی تجاوز

2009-11-27T01:28:00.003+03:30

رای مان را پس نده ..... خیلی درد دارد.

Happiness

2009-11-25T11:12:00.003+03:30

بالاو پایین می پرید

خیلی خوشحال بود

حتی متوجه خونی که از برخورد سرش با سقف به هوا می پاجید نبود

Not Rude

2009-11-23T23:02:00.003+03:30

هر کسی باید یک بار عاشق بشه

تا متوجه بشه که لیاقت اکثر دخترها از f..u..c...k تجاوز نمی کنه.

نه حتی س . ک . س.

اسیر حتی در خواب

2009-11-15T02:36:00.001+03:30

یارو کور است

خواب می بیند

امام رضا را

به او می گوید بخور این نوشابه را

شفا می دهد

او می گوید

نمی خواهم

این دنیای کثیف را نمی خواهم ببینم

نمی خورم

پ.ن: برگرفته از فیلم "فقط کمی نور" به کارگردانی حامد نوبری

عطر

2009-11-13T04:20:00.000+03:30

چه خوشبختم من

که دستان من

بوی تو می دهد هنوز

پ.ن: این و تقدیم می کنم به کسی که بعدن عاشقش خواهم شد و او مرا ترک خواهد کرد.

Suicide's Note

2009-11-05T23:15:00.003+03:30

The calm

Cool face of the river

Asked me for a kiss

Langston Hughes

می فروشد

2009-10-31T00:14:00.001+03:30

رودخانه که پیش می رود

کوتاه تر از یک حادثه

2009-10-05T01:50:00.002+03:30

سه و نیم صبح بود که خوابیدم، نه صبح بیدار شدم. صورتم را شستم، چای خوردم، آن موزیک نوستالژیک ایتالیایی رو گذاشتم، یه سیگار روشن کردم. لباس پوشیدم، باید می رفتم. همه ی لباس هایم تقریباً سیاه بود، حتی کیفم.

بالاخره از خانه آمدم بیرون. عجله داشتم، دیر بود. رسیدم نزدیک خیابان، به ایستگاه اتوبوس که رسیدم، اتوبوسی که باید با آن می رفتم کمتر از یک دقیقه زودتر از من به ایستگاه رسیده بود و رفته بود.

خواستم تاکسی بگیرم. اولین ماشین که رسید جلوی من یه پیکان ِ تقریباً درب و داغان بود که دو نفر جلو نشسته بودند و راننده یه مرد پر ریش و پشم بود که اتفاقاً مسیرش با من یکی بود. سوار شدم. هم زمان با من یه خانم که چادر سیاه به سر داشت سوار ماشین شد.

راننده انگشترهای عقیق درشت به انگشتانش بود و کلی تصبیح به آینه ی ماشین آویزان کرده بود. ریش های راننده و تصبیح های آویزان از آینه، بیشتر از آنکه صلیغه اش را نشان بدهد، عقاید اش را نشان می داد.

راننده درست سر اولین پیچ، در حالی که می خواست از میان دو ماشین بگذرد، ماشین اش به ماشین سمت چپی طوری که مقصر باشد با شدت برخورد کرد. در این لحظه راننده ی ریشو فقط زیر لب برگشت و گفت: چیکار می کنی؟ و پایش را روی پدال گاز فشار داد و طوری از میان ماشین ها با سرعت عبور می کرد که واضح بود قصد فرار دارد. به انتهای خیابان که رسید به جای مسیر اصلی دوباره دور زد به طرف پایین و در این زمان خانم چادر به سر که کنار من نشسته بود با ترس از راننده پرسید: ببخشید از کدوم مسیر تشریف می برید؟ راننده جوابی نداد و به راه خودش ادامه داد و دوباره افتاد تو مسیر اصلی و راه درست را پیش گرف.

راننده انگار آشفتگی ِ تمام بشر را با خودش حمل می کرد، انگار که خیلی قبل تر از این مسخ شده بود.

پس از چند دقیقه که در مسیر صحیح حرکت کرد، دست کرد تو داشبورد ماشین و یک نوار برداشت. نوار را درون ضبط ماشین هُل داد. صدا بلند بود:

"آموزش نوحه خوانی"

"جلسه اول"

"بیت اول"

"حسین...".

مهر 1388

هدیه ای به بهترین دوست

2009-10-03T09:11:00.001+03:30

بعد از دوران بچگیم کمتر پیش می اومد از ته دل بخندم و واقعن شاد باشم. دائم افسرده بودم و به خودکشی فکر می کردم. نمی تونستم از چیزایی که وجود داره لذت ببرم.

تا اینکه بهترین اتفاق زندگیم افتاد، رفتن به دانشگاه، البته نه خود دانشگاه بلکه شناختن دوستی که تاثیر خودش رو در زندگی من گذاشت.

می خوام تو چند کلمه تعریفش کنم:

ساده، سالم( از هر نظر)، با سواد( در حد خودش) شاداب، دوست داشتنی و بی شیله پیله.

این آدم مسیر زندگی من رو شروع کرد به تغییر دادن به طور ناخودآگاه، بدون اینکه کار خاصی بکنه، فقط با وجودش.

تا به امروز کلی چیز ازش یاد گرفتم.

وقتی می بینمش معلومه باید بهش اطمینان کنم.

بهم یاد داد چطوری می تونم از کوچک ترین چیزها لذت ببرم.

بهم یاد داد که کارمو انجام بدم و احمق نباشم.

به من نشاطی رو داد که فقط تو دوران بچگی تجربه کرده بود.

این آدم اینقدر مهربونه که من رو پسر خودش می دونه.

از قضا امروز تولد این آدم دوست داشتنیه.

منم هدیه ای ندارم بهش بدم جز این پست.

تولدت مبارک

درباره ی او

2009-09-30T01:29:00.000+03:30

سایه ای

در

چهار گوش ِ

دیوار

مهتاب را

صدا می زند

او هنوز نیامده

نه فقط او

که حتی

برگی هم

با زمین

هم آغوش

نشد

این روزها هیچ چیز هیچ چیز را لمس نمیکند

عشق بهتر است یا شهوت

2009-09-21T08:15:00.000+04:30

در خیابان های شهر

تن به هرکس می فروشد

دخترک روسپی نما

ن: چقدر شرایط ناجوری است وقتی دختری بهت
گیر بده

ولی تو عاشق مادرش شده باشی و روت نشه بهش بگی.

شب

2009-09-09T03:30:00.001+04:30

با جاروی درازش

شب را سر می کند

رفتگر بیچاره

خواب آلوده

2009-09-01T15:53:00.001+04:30

صدای اذان رسا

او خوابیده است

با گرسنگی هایش

پ.ن: انتظار درک این پست به همه می رود ، تا ته.

اینگونه دوستت می دارم

2009-08-28T15:44:00.001+04:30

وقتی مست می شوی و مرا

با زور به تخت خوابت می کشی

ناز هم نمی کنی

از همیشه هم داغ تری

بیش تر دوست می دارمت

پس

قدحت رو پر می کن و سر بکش

ادای تنگ ها را هم در نیار

من تو را اینگونه بیشتر دوست می دارم.

پ.ن: این پست مخاطب خاص هم دارد.

پ.ن: پست کردن دو پست پشت هم پشتکار مرا می رساند.

گه گیجه

2009-08-28T15:07:00.001+04:30

در ایران چه آدم خوبی باشی چه آدم بدی باشی در هر صورت اشتباه کردی.

پ.ن: پس از کلی hesitation گری بالاخره تصمیم گرفتم همینجا بمونم.

پ.ن: ممنون از حامد بزرگ بابت تنظیم کردن این قالب جدید و زیبا.

گه گیجه

2009-08-26T06:31:00.009+04:30

در ایران چه آدم خوبی باشی چه آدم بدی باشی در هر صورت اشتباه کردی.

پ.ن: ممنون از حامد بزرگ برای کمک کردن من در ایجاد این وبلاگ زیبا.

بازی

2009-08-21T06:00:00.000+04:30

داستان از این قرار است که قبل از مردن 5 نفر رو انتخاب کنم که 1 روز باهاشون باشم.

در ضمن همه این افراد باید معروف باشند نه افراد خانواده یا دوستان.

1. Tarjei van Ravens بیاد که با هم درباره موزیک "Cliche"و "Raw Meat" صحبت کنیم تا شاید بفهمم ماجرای "Raw Meat" چه بوده است.

2. Asia carrera بیاد که بشینم و ساعت ها به لبخند گرم و چهره ی جذابش نگاه کنم و ادامش رو هم که میدونید.

3.Jerome David Salinger بیاد که باهم ساعتها راجب

کتاب"The Catcher In The Rye " و شخصیت شاهکار

"Holden Caulfield" حرف بزنیم.

4. Bohumil Hrabal بیاد که با او راجب اثر دیوانه کنندش

"تنهایی پر هیاهو" حرف بزنیم و حرف بزنیم.

5.Gabriel Omar Batistuta بیاد تا یه دست گل کوچیک با هم بزنیم.

ممنون از حامد گل بابت دعوت.

پ.ن1: اسامی کسایی که میخوام دعوت کنم رو ننوشتم چون اینجا هست.

پ.ن2: از این که این همه وقت نبودم متاسفم و قول می دم دیگه ناپدید

نشم و جواب کامنت ها رو سریع بدم.

پ.ن3: در ضمن جواب همه کامنت های پست قبلی رو زیر خودشون دادم تا ابهام

پی نوشت قبلی که قرار بود ازاین نامردستان برم از بین بره.

پ.ن4: سخت ترین کار تو دنیا اینه که تو تهران رانندگی کنی ولی فحش ندی.

مینیمال یا میمیمال

2009-08-08T00:12:00.000+04:30

در این گرمای تابستان

حرارت آغوشت

منزجر می کند مرا

پ.ن: این مدت که نیستم در تدارک کوچ از این نامردستانم.

پ.ن2: جواب همه ی کامنتای پست قبلی رو زیر خودشون دادم.

2009-07-29T04:51:00.000+04:30

او که رفته

هوا هم که تاریک است

از چه مینالم من؟

confusing

2009-07-22T07:10:00.001+04:30

پیش از صبح

تلخی آخرین سیگار

مانده است هنوز

پ.ن: کاش می دونستم دلم واسه کی تنگ شده. این و بدجور از ته دل گفتم.

کودکانه

2009-07-12T13:44:00.000+04:30

شتافتم.. بی هیچ تردید

مشتاق تر از فصل کودکی

او آمد..

ولی دروغ گفته بود.

پ.ن: انتظار درک این پست وجود ندارد.

Dream of a lie

2009-07-03T07:18:00.000+04:30

Hate me in your heart

Send me some love

I believe you

نبض حماقت

2009-06-20T11:22:00.000+04:30

گم شو از شر من

من که دام محبت می گسترم

بوی کوه و دریا را تف کن به بی نصیب بودن ها

کنایه بشو و بخور به تن زرد آدمی

من دیوانه آن دمم که سی و سه ساعت به جز بوسه چیزی نخوردی

مجبور شدم

2009-06-12T08:10:00.000+04:30

اعلامیه ها به زمین میریزد

شب رفتگرها جارو میکنند

۴سال میگذرد

و باز هم جارو می کنند

و باز هم....

چه شخصیت فلسفی دارد این رفتگر

بهشت

2009-06-05T10:51:00.000+04:30

بیا رو راست باشیم و به جهنم برویم

آه

2009-05-30T09:06:00.000+04:30

آرزوی من این است که روزی به پوچی بگویم( که چی؟)

ولی سخت ترین کار نفهمیدن چیزیه که فهمیدی........

تولد

2009-05-23T16:39:00.000+04:30

روزی که زاده شدم

مست دقایق مرگ

انگار

خلاص تا یاخچی آباد با ترک 9

2009-05-11T05:49:00.001+04:30

وقتي كه شيب جاده به طرف پايين اوني كه گاز ميده خيلي خره
و همينطور به طرف بالا

وقتي كه يه موزيك داره بهت بال ميده اوني كه عوضش مي كنه خيلي خره
و همينطور بهت بال نميده

وقتي كه سيگار با ترك 9 داره ديونت مي كنه اوني كه پشتبندش بعدي رو روشن نكنه خيلي خره
و همينطور ديوونت نميكنه

و اين شد كه فكر كردم خيلي فيلسوفم در حالي كه بعدا فهميدم كه احمقانه ترين لحظه زندگيم رو تجربه كردم.

سایه می شوم

2009-04-22T03:19:00.001+04:30

چه روزي بود آن روز.

سايه ام طوري سكوت مي كرد كه انگار خيلي وقت بود منو مي شناخت.

چقدر پاك و زلال با هم صداي باد را فهميديم.

صداي باد ديگر آن صداي كليشه اي نبود كه ترس به تن كارتن خوابها مي انداخت.

ابرها چه راحت عاشق مي شدند. ديگر بر سر باريدن با هم ستيز نميكردند.

خورشيد چه راحت غرورش را كنار گذاشت. گذاشت براي چند دقيقه هم كه شده ابرها به جاي او حكومت كنند.

چه روزي بود آن روز. روزي كه پرواز آرزوي هيچكس نبود.

آري.. روزي كه سايه ام سيگار كشيد.

جهان سراب

2009-04-15T15:48:00.001+04:30

صداي خود را شنيدم، صداي من بود، رفتم به طرفش، صدا از كجا مي آمد؟ نگاهم به كجا بود... جايي كه مرگ زندگي ميكرد....

قانون بي نظمي انتظارم را مي كشيد، از خود چيزي نميپرسيدم..

من ديگر تشنه جواب به سوالهايم نبودم... در سير سقوط اوج گرفتم..

نزديك بود قبل از اينكه بيدار شم بفهمم، ولي صدا... اون صدا كه سكوت را در مغزم فرياد ميزد توان شنيدن نداشت.

اوج گرفتن در دنيايي كه با بي نظمي به وجود آمده بود چيزي را تغيير نميداد. نميدانستم مرگ اوج است يا زندگي يا هيچكدام...

هر طوري هم كه باشيم فقط هستيم، همين

شب نوشته های یک مار ماهی

سمبل زن در بوف کور صادق هدایت

2007-08-29T03:31:00.001+03:30

بوف كور صادق هدايت يكي از مهمترين كارهاي ادبي در زبان فارسي است.

مطلب اصلی داستان یک تلاش برای حل تجربیات دوگانگی نویسنده یا راوی واقعی علیه نویسنده یا راوی وهمی است. نفسانیت در مقابل روحانیت و مرگ به عنوان عنادی برای زندگی است.

مشكلات اساسي او ترس جنسي، آميزش زن با مرگ ( يك موضوع متداول در ادبيات ) و انزجار پيوستن با مرگ يا همان زن مي باشد.

دانستن نماد فهم راوي از شخصيت زن مهم است. در مطالعه عميق و نماد گونه آشكار مي شود كه راوي داستان به طور ناخودآگاه با زن از آفرينش او به عنوان يك پرده سفيد به سويي كه جنبه هاي گوناگون شخصيتش را تعيين مي كند كه او نمي تواند تصديق كند رفتار مي كند.

به منظور رخنه كردن در قلب مشكلات هويتي و وجودي راوي، مي توان همچنين تجربه مادر و زن بودن را به مشكلات وابستگي و ضعف ضمير زن ربط داد. با پذيرفتن عناصر جنس زن و مرد به عنوان دو جنبه از يك شخصيت واحد، ممكن است همچنين ما آنها را با رسوم شناخته شده و مربوط به جهان مرتبط ببينيم. نقل كردن به وسيله انجام دادن كاري، شناختن به وسيله فكر و ارتباط از ميان علائم تحت اللفظي، معمولاً به آخشيج دانايي جنس مرد وابسته بوده، در حالي كه شناختن به وسيله احساس و ارتباط از ميان همدلي احساسي عنصر ارتباطي جنس زن را تشكيل مي دهد.

پس مي توان اظهار داشت كه راوي از يك انشعاب در شخصيت يا همان چند شخصيتي رنج مي برد و سعي دارد اين انشعاب را با عنصر زن توام كند. در واقع او يك ترس و دهشت را از عنصر زن خودش طرح ريزي مي كند. در چنين مواردي تمام مشكل زن منحصر مي شود به رفتار خود شخص نسبت به خودش و هميشه عنصر زن است كه موجب گسستگي در زن و مرد مي شود. در يك جامعه مردانه چون ايران، بخش زيادي از فرهنگ معاصر مي بايست در جهت رشد روشهاي نيروي كاذب توضيح داده شود، كه بر اساس يك نوع خاص از نيروي مردانه است. جايي كه در آن موجوديت دچار ناامني عميقي شده است، اين نيروي مردانه به عنوان يك جانشين براي عنصر وجودي زن به كار مي رود. در چنين جوامعي معمولاً حقيقت در ضوابط مرد گونه تعيين مي شود، در چنين شرايطي همه عناصر وجودي و دانايي زن ريشه كن مي شود. در وضعيتي اين چنين مرد با مشكل پذيرش عنصر ضعف و غير قابل قبول فرهنگ زنانه مواجه خواهد شد.

همچنين بايد توجه داشت كه مرد در دوره هدايت، براي اولين بار در تاريخ ايران، شاهد واريخت و دگرگوني زن سنتي ايراني به زن مدرن قرن بيستم بود. تا حدي كه زن ها به احزاب سياسي ملحق شدند، تشكيل سازمان دادند، دوست هاي مرد داشتند، سقط جنين مي كردند و حتي بچه غير قانوني به دنيا مي آوردند. آنها همچنين تصوير دو قطبي زن را به عنوان فاحشه در مقابل زن پاكدامن به مبارزه مي طلبيدند. مرد روشنفكر در آن دوره و تا مدتي بعد، اصول برابري و آزادي براي هر دو جنس را پذيرفت و در همان زمان با انديشه سنتي مطلوبي رشد كرد، برابري جنسي، زن باكره و پاكدامن بدون شك مشكلاتي براي قبول تصوير جديد داشت. مرد نمي دانست در برابر زن به عنوان شكل خوب مادر يا به عنوان يك زن هرزه حقير زانو بزند. نهايتاً، مردها يا نيازمند حضور زن بودند يا مجبور بودند او را برانند. براي هدايت هم هيچ استثنايي وجود نداشت. ترجيح معنويت، تماس معنوي و غير جنسي او با زن مي تواند همچنين به ناتواني او براي از عهده برآمدن زن مدرن نسبت داده شود. بنابراين شخصيت زن كه ممكن است برگرفته از وضعيت هاي درون رواني باشد، به اين معني است كه براي بيان نگرش هاي نويسنده به زن، به زن خودش، و تجسم كردن اين نگرش ها به دانش زن به منظور حل مشكلات هويتي و وجودي تلاش شده است. در تغيير تجربيات فرهنگي او و نرينگي جامعه، او تحت تاثير چنين نمايشي زندگي مي كرد.

نماد او از زن در اين كتاب روشن است. چشم ها و صورت ها مهم هستند، زيرا زن متاثر از انديشه و بازتاب خالق است. نويسنده اي كه در جستجوي تثبيت هويت است براي چشم ها و صورتي كه مي تواند به او به منظور تثبيت كردن وجودش پاسخ دهد درمانده است. وقتي راوي نمي تواند چنين تاييدي را پيدا كند زندگي او دچار فقدان مي شود. از اين رو، چشم ها و چهره ي زن اثيري، زن را با مرگ پيوند مي دهد. اكنون مشكل زن، مشكل وجود و فقدان معنا و مفهوم است. او مي تواند با انديشه نويسنده خلق شود، يا مي تواند بدون يك هويت خالق او را ترك كند. خارج از اين مشكلات، يك ذهن آشفته مي تواند يك زن ايده آل خلق كند، كسي كه هيچ كدام از مشكلات وجود فاني و جنسي را ندارد. اكنون ما شاهد يك محرك براي انكار واقعيت به خاطر نيست انگاري هستيم. زن اثيري جاودان و فنا ناپذير، جادويي و شيداي ابدي است.

لفظ شيدا يا مجنون در رابطه با داستان مهم است. راوي خواستار است كه زن اثيري در جهان مرگ باقي بماند. از اين گذشته او بايد بيرون از دسترس باشد و كسي او را نبيند. از اين پس، كه زن اثيري و تصوير مادر يكي مي شوند، مي فهميم چرا راوي تا اين حد به عنوان كانون مشكل زندگي و مرگ سرگرم و مشغول زن است. مادر زندگي بخش است، راوي به خاطر وضعيت روحي عجيب مادرش بهت زده است. مادر عقب نشيني مي كند و نياز فراواني براي پيدا كردن او وجود دارد. زن اثيري جاي مادر را مي گيرد. چگونه مي توان تمايلات جنسي نسبت به او را تحمل كرد. هم آغوش شدن با او؟ بنابراين از هرگونه اظهار عشق و صميميت به زن از نظر جنسي بايد احتراز شود. چون براي او ممكن نيست، روابط جنسي كانون فروريزي امنيت و هستي مي شود.

جستجو براي زن ايده آل ادامه دارد. همسر او همان مادر و زن اثيري مي شود. جويش، نماد نياز راوي براي پيدا كردن مادر در جهان مرگ، و بدست آوردن كامل انعكاس او است. بنابراين معناي زندگي به حالت اول بر مي گردد. رها كردن مادر او را از نبود معنا در هستي خودش آگاه كرد. او براي كامل كردن مراحل وجودي خودش بايد او را پيدا مي كرد. حتي اگر به اين معني بود كه در زمان به عقب حركت كند و به روابط و وابستگي هاي ابتدايي و گذشته برگردد. چيزي كه او نياز دارد يك حس جديد نسبت به زمان است، به منظور نائل شدن به تاييديه هويتي و مصالحه با ميرش خودش.

اما در اين جهان وهمي و غير واقعي، تولد دوباره هستي در تجربه رد كردن عنصر وجودي و شناختي زن اتفاق مي افتد. شكل مادر نهادينه شده، اما دچار فقدان تدريجي شده است. در يك نظر او شبيه به زن اثيري و همسر راوي كشته مي شود. اما شراب زهردار مادر و چشم هاي زن اثيري با او باقي مي ماند. اين مي تواند او را به داخل جهان ديگر ببرد، جايي كه او مي تواند تولد دوباره روحي را به عنوان كسي كه هرگز قبلاً تجربه نكرده تجربه كند.

چيزي كه ما شهادت مي دهيم عنصرهاي اديپي به عنوان مشخصه اصلي داستان نيست، اما يك ترس و انزجار جنسي با مرگ ارتباط دارد. ترس او از مرگ ديوانه وار است، از يك مقصود عجيب و غريب شروع مي شود تا به چيره شدن افسردگي متاثر از ترس مرگ مي رسد. راوي نمي خواهد كه واقعي شود، در همان زمان او از ناپديد شدن سايه خود وحشت دارد. تنها كسي سايه دارد كه يك شخص واقعي و زنده باشد. هيچ سايه اي در عدم وجود يا مرگ غرق نمي شود.

اما آن چشم ها و شراب وجود او را تاييد نمي كردند. همسر به قتل رسيده چنين ويژگي اي از خود به جاي نمي گذارد. راوي با او تماس جنسي داشت. او آلوده، مريض و منزجر است. او ميل ذاتي خود را دنبال كرد و مقاربت جنسي اي شبيه به يك حيوان داشت. در سطح ناخودآگاه ترسي از آميزش جنسي است مانند خوردن و خورده شدن. وقتي چيزها خورده مي شوند ناپديد مي شوند، بنابراين يكي از هستي خارج مي شود. او به جاي خورده شدن آرزوي خوردن زن را داشت تا او را ناپديد كند.

ارتباط از هم پاشيدگي نويسنده با عنصر زن او در ماوراي اضمحلال ارتباط او با جهان واقع شده است. زمين شيئ جادوگر يا شيطان مانندي شده كه تمام معنا و مفهوم خود را از دست داده است. ميلي براي انتحار برخاسته مي شود وقتي او جهاني را باور مي كند كه در آن تشخيص واقعيت از ظواهر رنگ شده ممكن نيست، كه نمي تواند تحمل كند. اين بيزاري از زندگي يك سمبل براي خودكشي جنون آميز است، كه در يك جهان روح مانند، منجر به مرگ و نيستي مي شود.

در ناخودآگاه، راوي باور دارد كه انحراف ارتباطات در تماس جنسي پوچي به همراه مي آورد. كه دوباره حضور عنصر جنون را در ذهن او نشان مي دهد. يك شخص با ذهن جنون آميز در جستجوي انزوا است. اتحاد و پيوستگي با يك زن او را در داخل راه جدايي و انزوا نخواهد برد. بنابراين او زن را دفن مي كند. اكنون او مي تواند آزاد باشد. او تنها ولي زنده است. در مراحل مختلف او نيمه پست وجود خودش را تقبيح مي كند، زن وجودش را، بخشي كه ميترسد فاسد شود و او را مريض كند.

او سرگشتگي غير قابل تحمل زن را همچون يك نقطه ظهور و واقعيت ابراز مي كند. اما اين بي اعتمادي به زن، زن ستيزي قلمداد نمي شود. آن نتيجه تعمق ژرف از مشكلات طبيعي و وجودي بشر است. ارتباط و پيوستگي هدايت از زن با مرگ، ناتواني او در برخورد با واقع گرايي از ميان وحشت حزن انگيز، و يك حالت پارانويايي، كه ناتواني او را براي تحمل كردن و پذيرفتن واقعيت فنا پذير خودش همراهي مي كند، نشان دهنده ي يك شكل جدايي از واقعيت است كه به عنوان يك كليد و راهنما براي مشكل وجودي او به كار مي رود.

در " بوف كور" نوشتن، به منظور برپاكردن آزادي و صحت وجودي شكست ميخورد. اين به دليل ديد او از خويش است، ديگران و جهان در كل، در تلاش او براي تولد دوباره، با عدم پذيرش او نسبت به عناصر وجودي و دانايي زنش بر او چيره شدند. چنين عدم پذيرشي عمدتاً به علت مشكل رواني خود او است. اما همچنين اين عدم پذيرش به وسيله ي رفتارهاي قالب شونده نسبت به زن در كشور زادگاهش تقويت مي گردد.

نوشته: معصومه پرایس

ترجمه: سیامک صادقی ضمیر

سقوط

2007-05-31T14:21:00.001+03:30

زندگي جز خيال نيست...

دستخوش مسير شدن.....

از عمد به نظر ميرسه...

همه اون چيزي كه باقي ميمونه....... ذهن قبلي...

ذهن قبلي..... و آنها خجالت ميكشند......و بعد از سقوط دوست ميدارند...

تو ميبيني درد من واقعي است....

نگاه كن جهان من دارد آب ميشود..

و تظاهر ميكنيم كه هيچ كدوم از ما سقوط رو نميبينيم....

همچنان كه دارم به خاك تبديل ميشوم.....تو دست من رو ميگيري....

و اعلان ميكنيم كه چيرگيه عشق در نهايت.....

تمام زندگي رو قبل از خودمون ديديم و از كنارش گذشتيم....

تو اهميت نميدي من چه احساسي دارم..... من اين رو ميفهمم ....

من فقط يك مردم....... با مردهاي ديگر ميجنگم ..براي زمين....

در حالي كه دارم به خاك تبديل ميشوم.....

صداي من خاموش است.... هيچ انتخابي رو بدست نياوردم....

در كينه ورزيه درد....من نميبينم.....نميشنوم.....صحبت نميكنم.....احساس نميكنم....و زندگي نميكنم........

ذهن قبلي.... ذهن قبلي.......و شرمنده مشوند.........

و تظاهر ميكنيم كه هيچ كدوم از ما سقوط رو نميبينيم......

و باز هم همه جا شرح ميدهيم كه هيچ يك سقوط را نميبينيم......

This is life

2007-01-04T18:22:00.001+03:30

just as soos as i belong

then it's time i disappear

فداییان شکم....

2006-11-09T18:44:00.000+03:30

وقتي كه مرگ در شكم انسان دنده هاي بي گناهان را ديد.....

وقتي كه قهقهۀ انسان روي دشنه ها خون بي گناهان را ديد....

وقتي كه انسان وقت فرار از بدبختي سر راه خود استخوان بي گناهان را ديد.....

وقتي كه فرهنگ و تمدن در شكم مدعيانش گورستان بي گناهان را ديد.....

وقتي كه حس دلرحمي به زور در انسان خفه مي شود.....

وقتي كه خوي دد منشي جزو زندگي روزمره انسانها ميشود....

وقتي كه انسان به خاطر ذره اي لذت زودگذر راضي به منقرض شدن نسلي بي گناه ميشود....

و وقتي كه در مقابل انسانيت جبهۀ انسانها ديده ميشود....

ديگر هيچ چيز اهميت ندارد......

آدمای مزاحم...

2006-09-06T02:31:00.001+03:30

آدماي مزاحم همه جا بودند.... ولي ايندفعه فرق ميكرد...ايندفعه خودمم يكي از اونا بودم....

از وقتي كه اين وسواس لعنتي اومده بود سراغم ناخوشيم به بقيه هم سرايت كرده بود..

حتي وقتي راه ميرفتم فكر ميكردم دارم گناه ميكنم .... آخه مثل اينكه بين اونا تنها يه احمق بود كه به زندگي موچودات زير پاشم فكر ميكرد...اونم من بودم..... ميدونستم با اين افكار كاري نميتونم بكنم.. تو راهي كه ما ميرفتيم اطرافو به زور تنگ كردن چشم ميشد ديد .... از دور خونه هاي چوبي با پنجرهاي شكسته حرفي براي گفتن نداشتن....فقط اعلام وجود ميكردند..

براي فرار از نخوت يه گودال از فراموشي تو تنم درست كرده بودم..... حتي تظاهر كه بخش جدا ناپذير زندگيم بود..از ته گودال ديده ميشد...

ميدونستم فرق نميكنه كه مثل بقيه باشم يا رو افكار مضحكم كه هميشه باعث ريشخند آدماي اطرافم ميشد پا فشاري كنم.... تنها مسئله اين بود كه ميخواستم براي فرار از كرختيه عمرم دست به هر كار احمقانه اي بزنم.......

سيگار روشن توي دستم با لحن آلودش تحقيرم ميكرد..... ميگفت من هر چندبار بسوزم دوباره روشن ميشم... ولي تو يه بار براي هميشه ميسوزي و هيچي عوض نميشه....

صداي آه موجوداتي كه فقط براي وجود من نابود ميشدندو ميشنيدم..... به طرز معصومانه اي نفرينم ميكردند...اينو با تمام وجودم حس ميكردم.....

تطاول آدماي اطرافم حالمو به هم ميزد...... كسايي كه فكر ميكردند دنيا فقط براي اونا به وجود اومده..... بوي تعفنشونو قبل از اينكه بگندند حس ميكردم....

آدماي مزاحم تو طبيعتي كه ديگه مال اونا نبود جولون ميدادند......

همه اقوال خودم رو فراموش كرده بودم.... آره .... منم جزو اونا بودم.... منم يه رجاله شده بودم..

وقتش بود كه براي هميشه بسوزم...... اينطوري وچود هزاران موجود ديگه تضمين ميشد....

در حين سوختن ملتفت نگاه يه آشنا شدم.....اعجاب نگاهش تمام وجودمو در بر گرفت.....

آره.. اون خيلي آشنا بودم ... آشنا تر از خودم......

خونه سگها....

2006-08-10T23:09:00.000+03:30

خونه ای که تو اون بر بیابون بود هر کسی حدس میزد که کسی نتونه توش زندگی کنه. از پچپچ مردم اینو میشد شنید: (( اون خونه شده خونه ارواح )).

يه سري از رجاله هاي شهر به اين فكر بودند كه اين خونرو كي ساخته؟ چرا اينجا ساخته؟ الان كجاست؟......با خودشون فكر ميكردند شايد بتونند ازاون خونه يه چيزي به خودشون بماسسونند....

چندتا سگ ولگرد اطراف اون خونه بودند... كه هراز گاهي صداي زوزشون به داخل خونه هاي شهر ميرسيد.....

تو خونه ديگه نميشد فكر كرد، نميشد صداي هم صحبتي رو شنيد......انگار تمام افراد خونه فرسنگ ها با من فاصله داشتند...انگار من همخون اونها نبودم....به تنها كسي كه تو خونه شبيه بودم پدرم بود. ولي اونم براي من هم صحبت نبود......

آرزو ميكردم اي كاش زبون حيونارو بلد بودم.. مطمئن بودم اونا بهترين هم صحبتند براي من..... فكر ميكردم برم به جايي كه اطرافش خونه هيچكدوم از اين رجاله ها نباشه. بعضي شبا تا صبح ميشستم به همصحبتي با حيوونا فكر ميكردم.. خيلي وسوسم ميكرد كه بهش فكر كنم....

وقتي به هزار محنت خوابم ميبرد با صداي اذون كه از خونه حرومزاده روبروييمون ميومد از خواب ميپريدم......

(( برم به اون خونه وسط بيابون )) اين فكر مثل برق از تو ذهنم گذشت... فاصلشم با خونه هاي شهر اينقدر بود كه صداي اذونشونو نشنوم.......

آره بايد همين كارو ميكردم....آخرش اين بود كه تو همون خونه بميرم....كه برام مهم نبود كجا بميرم يا اينكه بعد از مرگم كسي مياد نعشمو جمع كنه يا نه.......

يادم افتاد كه اطراف اون خونه يه تعدادي سگ زندگي ميكنند كه اين بيشتر ترغيبم كرد كه برم .. ديگه نميتونستم تو اون خونه بمونم.... حتي اگه ميتونستمم با اين وسوسه اي كه دچارش شده بودم نميموندم....نخوت تو تمام بدنم رخنه كرده بود...... انگار خيلي وقت بود كه به قهقرا رفته بودم....

وسايلمو جمع كردم كه برم...شب بود همه خواب بودند...بهترين فرصت بود كه بزنم به چاك....

از خونه كه اومدم بيرون.. سكوت مضحكي تو كوچه بود.... بايد چارتا از اين كوچه هارو رد ميكردم تا برسم به جاده ای كه تش ميخورد به اون بيابونو اون خونه....

مجبور بودم كل راهو پياده برم... براي اينكه قبل از صبح اونجا باشم قدمامو بلندترو سريعتر برميداشتم..

از جلوی خونه صدتا رجاله رد شدم تا رسيدم به اون بيابون.. خونه سيصد متر از لبه جاده فاصله داشت... خونه از دور حالت مسحورانه اي به خودش گرفته بود... براي چند لحظه ظنين شدم كه برگردم... ولي ياد خونمون كه افتادم فراموشش كردم...

پنج تا سگ اونجا بودند كه اونموقع همشون خواب بودند... خونه از چوب ساخته شده بود..با پنجره هاي ذوذنقه اي شكل... كه از توش فقط تاريكيو ميشد ديد... نزديك خونه كه شدم يكي از سگا در حال خميازه كشيدن از جاش بلند شد..... پدرم قبلها بهم گفته بود كه اگه از سگ فرار كني دنبالت ميكنه والا كاري بهت نداره.. براي همين ايستادم تا بياد نزديك بايد با هم خونه هام آشنا ميشدم.... اون سگ حالت موقرانه اي به خودش گرفته بود.. انگار كه ميخواد منو دست بندازه.... تنها شانسي كه آوردم اين بود كه رنگ سگاي اونجا مثل خونه سياه بود.. اينطروي زودتر به سياهي عادت ميكردم.... وقتي رفتم تو خونه تنها چيزي كه باعث تعجبم شد بودن وسايل خونه بود.. انگار يكي اون خونه رو براي خودش ساخته بود و چند وقت توش زندگي كرده بود بعدم فرار كرده بود... درو باز گذاشتم كه اون سگم بياد تو... ميخواستم باهاش رفيق شم...تنها دلخوشيم همون سگا بودند... دو تا تخت تو اون خونه بود كه با نور ماه خودشونو به چشم ميكشيدند.. اون سگ رفت رو يكشون لم داد. منم رو اون يكي خوابيدم.....

صبح سگ اومده بود ليسم ميزد.... ديگه اون حالت مغرورانشو از دست داده بود خيلي صميمي به نظر ميومد...مثل اينكه فهميده بود من كسيو ندارم و براي صحبت كردن با اون اينجا اومدم... بعد از پنج روز هم صحبتي با سگا حسابي بهشون عادت كرده بودم...اونا هم به من عادت كرده بودند.. تنها فكري كه آزارم ميداد اين بود كه يه روزي از اونجا برم.... نميدونستم كه اون روز همون روز بود...

صداي چندتا رجاله رو شنيدم كه دارند نزديك خونه ميشند.... وحشت دستو پام رو به لرزه انداخت... بايد ميرفتم..... فرقي نداشت كجا فقط نبايد دوباره اونارو ميديدم...

از خونه اومدم بيرون.. اون پنجتا سگم يهو از جاشون بلند شدند.... فهميدند من ميخوام برم...

من دويدم... سگا هم دنبالم ميدويدند، همشون...

وقتي خيلي دور شدم ...برگشتم يه نگاه به خونه انداختم... سگاهم با من به خونه نگاه ميكردند...

از دور فقط صداي قهقه خنده چندتا رجاله شنيده ميشد..............

چه جاده ای......

2006-07-28T02:59:00.000+03:30

تو جاده اي كه من رانندگي ميكردم،هرآدمي از كنارم رد ميشد. جاده بنا به معمول تاريك بود.

چشام به آدماي بدسگال بيشتر عادت داشت. اونا بيشتراز سمت چپم رد ميشدند. هرچند مهم نبود كه از كدوم ور ميرند، ولي من از روي حماقتي قديمي كه تو وجودم بود به اين موضوع احمقانه اهميت ......

كسي كه تو ماشين من نشسته بود زرزرو به سكوت ترجيح نميداد.همين باعث شده بود بيشتر فرصت فكر كردن داشته باشم....

احتراز از تبتل پيشه ما نبود، براي همين سكوتو دوست داشتيم........

هر حرفي كه به ذهنم ميرسيد بگم پشيمون ميشدم چون حدس ميزدم بحثي كه با زرزر من شروع بشه استنتاج جالبي به همراه نداره.(زرزر هر كي...)

آدماي طماع حال به هم زن بودند ولي نه به اندازه آدماي بد سگال.....

"طمع بي رحمانه باعث نابودي انسان ميشه" اين جمله شكسپير فكرمو در مورد آدماي طماع سازماندهي ميكرد...

دائم دنبال كسي ميگشتم كه به سكوتم فكر كنه. چقدر احمق....... كي بود كه فكركنه.....

تو جاده اي كه من رانندگي ميكردم هيچكس صلاحيت رانندگي نداشت....

با اينكه جاده تاريك بود چراغاي جاده رو خاموش كرده بودند. برام مهم نبود جلومو خوب ميبينم يا نه. فقط به فكر ترمز بودم، ولي هر بار تصميم به ترمز ميگرفتم يه چيز موهومي منصرفم ميكرد. نميدونم خودش بود يا نه .... خيلي مستهزء بود كه پي اطمينان خاطر از چيزي ميگشتم كه نميدونستم هست يا ......

یه ماشین اومد بقلم.. برای تحقیر کردن همپام میومد.... بهم گفت مجبوری بذاری ماشین خودش ترمز کنه.... نميدونست كه من به اين زرا اعتقاد ندارم، اگه ميدونست شايد حماقتشو به رخم نميكشيد.... شايد.... سرعتمو کمتر کردم تا ازم جلو بزنه ...... میدونستم داره احساس غرور میکنه که جلوتر......

يهو تصميم گرفتم بپيچم. اوني كه تو ماشين من نشسته بود زرزرو به سكوت ترجيح داد(از اون انتظار نداشتم..) گفت مطمئني بايد بپيچي؟ بهش گفتم هيچوقت از چيزي مطمئن نبودم...

با اينكه اينو ميدونست پرسيد.هميشه آدما وقتي چيزي رو ميدونند سئوال ميكنند، ولي وقتي نميدونند ترجيح ميدند سئوالو بتارونند..... شايد اين تنها چيزي بود كه سازنده جاده رو به تعجب وا ميداشت....

وقتي پيچيدم هيچ تغييري با مسير قبلي احساس نكردم، همين باعث شد به افكار مزخرفم ببالم...

بدترين چيز اينه كه به اميد تغيير مسيرتو عوض كني ولي هيچ تغييري نبيني و بفهمي كه همه مسيرا به سوي اضمحلال ميرند...

واي، بهترين شرايط ممكن براي ترمز به وجود اومد ولي اون چيز موهوم به همشون قلبه كرد. لعنت به اون چيز موهوم......

فكر نميكردم روشنايي روزو بازم ببينم....

همزمان با طلوع خورشيد چراغاي جاده هم روشن شد، چه صحنه وحشتناكي، مو به تن بشريت راست شد...

مه غليظي رو زبيل جاده بود... ماشينا سعي ميكردند اين مهو با سرعت پراكنده كنند... چون اكثر اونا آدمايي بودند كه براشون مهم بود تا چه فاصله اي از روبروشونو ببينند....

داشتم آروم ميرفتم سعي ميكردم با ماشينم به مها شكل بدم... نميخواستم مهارو فراري بدم..

يه جورايي دوسشون داشتم ...

يهو يه بوي مسكري احساس كردم ....نميدونستم بوي چي بود.... اين بو خبر خوبي برام نداشت ...

داشت بهم ميگفت ترمزات بريدند........ با لحن تحقیر کنندش میگفت حرف اون ابله گرييبانتو گرفت...........

لقمه اجحاف........

2006-07-17T01:06:00.000+03:30

داشت میزد به سرم که مثل بقیه شم. با اینکه میدونستم به این راحتیا نیست. هرچند اگه راحتم بود سگ همسایمونم میدونست که من از پسش بر نمیام. نمیدونم چرا ولی میدونست........

گوسفندا دارند با هولو هراس حركت ميكنند. اگر گوسفندي ناخواسته پراكنده شود با ضرب تازيانه به جمع بقيه باز ميگردد. يك وانت يا اسب در كنار آنها حركت ميكند كه اگر حيواني به خاطر سختي راه تلف شد آن را براي اينكه بي استفاده نماند در وانت يا بر روي اسب بيندازند.

در ميان گوسفندان يكي از آنها شكمش ورم زيادي كرده است كه نشان ميدهد حامله است. وقتي ناخواسته فارغ ميشود حدس ميزند كه بچه اش عمر طولاني اي بيش از 30 ثانيه نداشته باشد.

براي اينكه از گله جا نماند يك نفر سلاخ كه تمام آخشيج وجودش از حماقت است با اعتماد به نفس منحصر به فردي جلو ميآيد و جلوي چشمان او سر بچه اش را ……..

بعد از تمام آن سختي ها ميرسند به شكارگاه يا همان كشتارگاه معروف خودمون ، كه در همان ابتداي ورود بوي خون ولاشه مشئوم كننده حيوانات به وضوح احساس ميشود.

چندتا سلاخ در محوطه ساتور به دست قدم ميزنند و به وظيفه شان كه كاري جز كشتن نيست عمل ميكنند.

مسئله اينجاست كه اين عوضيها همان كسائيند كه از طريق سر بريدن امرار معاش ميكنند ودم از نون حلال ميزنند.(( عصر بربريت يا قرن 21 )) ..............

گوسفندان و بره هايي كه از ترس ديوانه شدند به اين ورو آن ور فرار ميكنند، ولي در حين حال خودشان ميدانند كه فايده اي ندارد و گير افتاده اند. تنها مشكل اين است كه نميتوانند ساكت و آرام باشند.

از آن سمت كشتارگاه صداي گاوهايي ميرسد كه بدن خيسشان به وسيله كابلهاي برق لمس ميشود و بعد هم سري روي بدنشان نيست.

زمين از خون نمناك است و از هر طرف خون تازه حيوان سرازير است. قصاب ها براي خريد لاشه آمدوشد ميكنند. اونها از اين كارشون احساس رضايت ميكنند. حتي سگ ولگرد نزديك كشتارگاه هم ميدونه كه سلاخ ها از اين كارشون احساس رضايت مي كنند.........

بدنام گشت گرگ ولی چون نظر کنی انسان هزار مرتبه از گرگ بدتر است